Jak podają źródła historyczne, pierwszą napędzaną energią wody instalacją był młyn wybudowany przy rzece Czarna w miejscowości Połaniec. Informacje na ten temat pochodzą z roku 1264. Przez kolejne stulecia instalacji wodnych powstały tysiące: młyny wodne, młocarnie, tartaki i w końcu elektrownie wodne. Jak podaje URE, w 1954 r. Centralny Zarząd Elektryfikacji Rolnictwa zewidencjonował na terenie Polski ok. 6600 czynnych i 800 nieczynnych siłowni wodnych. Oczywiście tylko część z nich stanowiły elektrownie, ale wszystkie te obiekty wykorzystywały mniejsze lub większe konstrukcje piętrzące. Obecnie w Polsce funkcjonuje ponad 400 hydroelektrowni, w tym zaledwie kilkanaście o mocy większej, niż 5 MW. Największe elektrownie wodne w kraju to Żarnowiec - 680 MW, Porąbka - Żar - 500 MW, Żydowo - 150 MW oraz Włocławek - 160 MW, Solina - 136 MW i Czorsztyn - 93 MW. Obecnie obserwuje się wzrost liczby elektrowni wodnych, zwłaszcza małych. Globalna moc zainstalowana elektrowni wodnych, bez szczytowo - pompowych, podwoiła się w Polsce w stosunku do roku 1970 i obecnie wynosi ok. 700 MW, a w budowie jest dalszych 98 MW (źródło: URE).


Ostanie duże zmiany ustawy – Prawo energetyczne w zakresie wspierania energetyki odnawialnej zostały wymuszone koniecznością implementacji dyrektyw europejskich do krajowego porządku prawnego. Chodzi przede wszystkim o Dyrektywę 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 27 września 2001 r. w sprawie promocji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych na wewnętrznym rynku energii elektrycznej. Podstawowe założenia tej dyrektywy dotyczą uregulowania kwestii związanych ze zdefiniowaniem źródeł odnawialnych, określeniem globalnego dla całej Unii celu indykatywnego oraz krajowych celów ilościowych, schematów wspierania rozwoju energetyki odnawialnej, gwarancji pochodzenia energii odnawialnej, procedur administracyjnych dotyczących wydawania pozwoleń w odniesieniu do elektrowni wytwarzających energię w źródłach odnawialnych, a także zagadnień związanych z dostępem do systemu przesyłowego. Wdrożenie wskazanej powyżej dyrektywy do krajowego porządku prawnego powoduje, że w prawie polskim pojawiły się pewne „przywileje” prawne związane z funkcjonowaniem i rozwojem energetyki odnawialnej, tzw. obowiązek zakupu energii elektrycznej z OŹE.
Obowiązek zakupu energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych został sformułowany w art. 9a ust. 1 ustawy – Prawo energetyczne. Zgodnie z nim przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się obrotem energią elektryczną są obowiązane do zakupu energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii przyłączonych do sieci. Według obecnie obowiązującego Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dn. 3 listopada 2006 r. w sprawie szczegółowego zakresu obowiązku zakupu energii elektrycznej i ciepła wytworzonych w odnawialnych źródłach energii, ilościowy udział energii elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii i sprzedanej odbiorcom w wykonanej całkowitej rocznej sprzedaży energii elektrycznej przez dane przedsiębiorstwo energetyczne do roku 2014 powinien wynieść (w poszczególnych latach) nie mniej niż:

Jak pokazują dane faktyczne z czterech ostatnich lat, deficyt w wykonaniu obowiązku zakupu energii elektrycznej pogłębia się. Jest to trwała tendencja, która w dodatku w kolejnych latach będzie postępowała znacznie szybciej ze względu na wykładniczo rosnący obowiązek zakupu czystej energii. Jest to duża zaleta, z punktu widzenia rozwoju tego obszaru naszej działalności, ponieważ w ślad za pogłębiającym się deficytem w wykonaniu obowiązku zakupu, powinna rosnąć cena za energię elektryczną i świadectwa pochodzenia (zielone certyfikaty). Nowy, rynkowy mechanizm ich sprzedaży z pewnością będzie temu sprzyjał.

Nasze inwestycje (MEW).